Tessa: “Ik gaf mijn hond gratis aan iemand anders, om hem in het asiel terug te vinden”

Ik had nooit gedacht dat ik in deze situatie zou belanden. Het was een lastige beslissing, maar toen mijn vakantie eraan kwam en ik geen oppas voor mijn hond kon vinden, leek het enige redelijke om een nieuwe plek voor hem te zoeken. Het was een stressvolle tijd, en ik wilde hem niet langer in de steek laten. Dus besloot ik hem gratis weg te geven.

Op het eerste gezicht leek het een goede oplossing. Een vriendelijke vrouw reageerde snel op mijn advertentie. Ze zei dat ze dol was op honden en dat ze al een tijdje op zoek was naar een nieuwe viervoeter.

Ze klonk oprecht, en ik voelde een zekere opluchting toen we afspraken om elkaar te ontmoeten. Toen we elkaar zagen, leek ze aardig en betrouwbaar. Ze knuffelde mijn hond en verzekerde me dat hij het goed zou hebben bij haar. Ik geloofde haar.

Het afscheid was pijnlijker dan ik had verwacht. Terwijl ik mijn hond overdroeg, voelde ik een knoop in mijn maag. Maar ik hield mezelf voor dat ik het juiste deed. Hij zou een nieuw huis krijgen, met alle liefde en aandacht die hij verdiende. Ik probeerde mezelf gerust te stellen met die gedachte, maar diep vanbinnen knaagde er iets aan me.

Enkele weken later kwam het nieuws dat mijn hart deed breken. Ik kreeg een telefoontje van een vriendin die in een dierenasiel werkte. Ze vertelde me dat ze mijn hond daar had gezien. Ik kon het niet geloven. De vrouw die hem had meegenomen, had hem simpelweg gedumpt.

Ze had blijkbaar niet het geduld of de toewijding om voor hem te zorgen en besloot dat hij beter af was in een asiel. Zonder mij op de hoogte te stellen.

De schok was groot. Ik voelde me verschrikkelijk. Ik had mijn hond in de steek gelaten en nu was hij in een asiel terechtgekomen, omringd door vreemden. Het gevoel van schuld en spijt overviel me volledig. Hoe had ik zo naïef kunnen zijn? Hoe had ik hem zo gemakkelijk kunnen overdragen aan iemand die ik nauwelijks kende?

Ik besloot meteen naar het asiel te gaan. Toen ik daar aankwam, zag ik hem in een kooi zitten, alleen en angstig. Zijn ogen keken me aan, vol verwarring en verdriet. Het brak mijn hart. Ik besefte dat ik nooit had mogen denken dat iemand anders beter voor hem zou zorgen dan ik.

Ik vroeg het asiel of ik hem terug kon nemen, en gelukkig mocht dat. Ze begrepen mijn situatie en waren blij dat hij weer bij zijn echte baasje kon zijn. Maar de ervaring had me een belangrijke les geleerd. Nooit meer zou ik zo’n beslissing overhaast nemen, zonder de gevolgen te overwegen.

Nu is hij weer thuis, en elke dag ben ik dankbaar dat ik hem terug heb. Ik weet dat ik beter moet plannen en beter moet nadenken over de toekomst. Want hij is mijn verantwoordelijkheid, en die verantwoordelijkheid kan ik niet zomaar aan een ander overdragen. Dit was een zware les, maar een die ik nooit zal vergeten.



Ook interessant:

Mensen ontdekken nu pas dat Haribo ‘sleuteltje’ eigenlijk iets heel anders is

Voor veel zoetekauwen kwam er deze week een verrassende onthulling aan het licht: wat jarenlang...

Lees meer

23 Jaar na de moord op Fortuyn: Koelbloedige dader joggend gespot in het park (video)

Vandaag markeert een beladen moment in de Nederlandse geschiedenis: het is precies 23 jaar geleden...

Lees meer

Oude beelden van Femke uit MAFS zorgen voor verbazing: ‘Daar is flink aan gesleuteld!’

Married At First Sight (MAFS) blijft het gesprek van de dag in Nederland, en dit...

Lees meer

Dit absurde bedrag moet Peter Gillis aan de belastingdienst betalen

Peter Gillis, de flamboyante ondernemer die vooral bekend is van de realityserie Massa is Kassa...

Lees meer

Ingrijpende beslissing door Najib amhali “Genoeg spelletjes gedaan.”

Comedian Najib Amhali heeft woensdagavond onverwacht bekendgemaakt dat hij komend theaterseizoen niet op het podium...

Lees meer

Eerste beelden van Songfestival-repetitie Claude gaan rond op internet

Voor het eerst zijn er bewegende beelden vrijgegeven van de repetities van onze Nederlandse Songfestival-deelnemer...

Lees meer